Sinds begin dit jaar gaat mijn meisje naar school. Laatst moest ik in haar klas zijn en zag toevallig in de poppenhoek of huishoek, zoals sommigen het noemen, een zwaar gehavende pop liggen.
Ik kon haar niet laten liggen, mijn poppen-mama-hart kon er niet tegen. Ik nam haar resoluut mee naar huis. Thuis kreeg ze eerst eens een goed bad. En in de tussen tijd dat haar haartjes droogden, maakte ik haar een nieuw lijfje. Zocht een mooi jurkje erbij uit mijn verzameling poppenkleertjes en de dag erna nam mijn meisje het popje ingepakt als cadeautje voor de klas, mee naar school.
Wat was ze er trots op. Ook al speelt ze helemaal niet graag in de poppenhoek, ze kleit, knutselt of bouwt veel liever iets. De juf noemde haar erg creatief, van wie ze dat toch heeft! Ik was gewoon mega trots, hier wordt iedere dag gefröbeld.
Zo zag het arme ding eruit toen ik haar mee nam, ze had geen kleertjes meer. :(
Ooit had kon ze praten, maar dat ding was zo kapot dat ik het er niet meer in gedaan heb.
En zo zag ze er uit toen ze weer terug naar school ging. ;)
En nu maar hopen dat de kids er wat liever mee zullen zijn.
Maar omdat ik weet hoe kids om gaan met speelgoed, heb ik het lijfje uit 2 lagen stof gemaakt. Onder het ruitje zit nog een zware katoen. En extra versteviging in het kruisje. Want blijkbaar hebben er ooit twee kindjes gevochten om haar met ieder een beentje in de hand. Ik kan me anders niet voorstellen hoe een pop anders zo beschadigd raakt.
Weer een speeltje dat een nieuw leven kreeg. :)
Liefs, Anna.
